inunti unting inunti unti
sabi ko nga ba! dadating din ang araw na eto. malamang hndi namn natin mapipigil ang pagtakbo ng ating nagmamadaling oras. anu b meron? hnd q din alam. haha. basta ang alam ko tag ulan na. Hnd lang basta tag ulan kundi tagbagyo na.. anung konek? wala lang nangtitrip nanamn ako. binabaha nanamn ng kabaliwan ang tahimik kong utak. utak? meron b aq nun? haha. xempre naman.
eniwei magseseryoso na ako. 3 days na akong walang tulog sa gabi. panu ba namn kasi night duty ako. kaya minsan na lang ako makapagnet at mkapaglibot libot. kaya cguro bangag ang pkiramdam ko at medyo sinusumpong nanamn ako ng kabaliwan at kasiraan ng ulo.. buti na lng at off ko ngaun. malamang bukas hnd na. papasok nanamn ako sa traning.
iba pala ang pkiramdam ng gising sa gabi. lahat ng pwedeng isipin eh maiisip mo. halimbawa na lng pagnagrorounds ka sa hospital pkiramdam mo sa kada footstep mo ay may sumusunod ding ibang footstep sayo. pagnilingon mo naman ay wala kng makikita kundi ang sarili mong anino. tapos minsan naman bigla na lng may tatalong pusang itim sa harap mo. SCARY TALAGA!! Pero hnd pa jan nagtatapos ang istorya! may mga pagkakataon ding sa bintana ng hospital ay may naninitsit.. wariy eksena sa pelikulang T2.
Subalit may mas scary pa ba sa pagiinject ng malaking injection? tama! takot ako sa injection nung bata pa ako. kaya ngaung NURSE na ako. medyo nahihirapan pa rin ako maginjection sa mga patiente. todo nginig ang ngyayari sa kamay ko. parang may sariling buhay. hnd ko makontrol. halos lahat ng nakakita sa akin eh natatawa na lang. ibat ibang mga comment ang naririnig ko. sabi ng iba parang may epilepsy lng. ang iba nmn tinatanong kung nakokoryente daw ba ako? huhu. bkit b kasi nagninginig ako? hanggang ngaun hndi ko pa din alam.
pero eto ang story ko nung bata pa ako.
naglalaro ako sa may bakuran ng bahay namin nung bata pa ako. gamit ko ay yung aking lumang tsinelas na kasing nipis ng kokombond. Naalala ko naglalaro ako nun ng LANGIT AT LUPA kasama ang aking mga kababata.
sabay sabay namin kinakanta ang themesong ng laro. ganito pa nga un eh.
langit lupa impyerno. in in impyerno. saksak puso tulo ang dugo. patay buhay umalis ka n jan sa pwesto mo. viva.
kaya mabilis akong tumakbo para maghanap ng mapapatungan. inuulit ko mapapatungan. haha. bata pa lang hilig na pumatong eh noh? at nakakita ako ng isang malaking kahoy. kaya dali dali akong tumalon dun at sumigaw nang…
ako: langit!! araw! ang takit!
taya: nu nanyari tayu?
ako: ang takit natutok ako. tawag kayu doktor (umiiyak na)may pako!
taya: hala!! may lalabat na tren jan. ladot ka!
ako: nasaksak ato. dali tulong mo ko.
(parang eksena sa pelikula ang mga pangyayaring iyon)
sa bahay……..
mama: anung nangyari sayo?
ako: tapak po ng pako. huhuhuhu
at dali dali akong dinala sa hospital
nurse: anu nangyari sau baby? (hawak hawak ang isang injection!)
ako: natapak po ng pako!
nurse: dapa ka! (sabay ininjectionan ako sa pwet ko)
ako: aw aw!
nurse: aw aw? aso k b? hnd naman masakit eh
nangasar pa ang nurse na toh! dun nabuo ang takot ko sa injection. natrauma ata ako eh. dun din umusbong ang idea ko na balang araw gaganti din ako.
parang kabaligtaran nga ang nangyari sa akin eh. kung anu ang ayaw ayun pa ang napunta sa akin. mapaglaro talga ang tadhana. pero lately unti unti ko na natutunan maginjection. though. may konting nginig factor pa. medyo kayang kaya ko na. madali lang naman pala eh. iniisip ko na lang ham un..
wala naman bagay na madali db? mas mgnda kung pinaghihirapan.
kung may problema ka! wag ka malungkot! dapat nga matuwa ka kasi alam mo! mahal ka ng Diyos. gusto lang Nya lumapit ka sa kanya.
June 4th, 2009 at 11:14 am
katakot naman yung mga nakikita at nararamdaman mo sa ospital…di ko kaya yun…turukan na ako ng maraming maraming karayon wag lang yung mumo mumo na yun,hihihi
agree ako sa last na sinabi mo..tsaka hindi naman tayo bibigyan ng problema kung hindi natin kaya eh!