be ready to meet the end
aysus!! nahahighblood nanaman ako!!
panu ba naman nakita ko ang crush ko na may kasamang ibang lalake! badtrip..
hnd pa nga kmi nanlalake na xa agad. wahaha. ASA nanamn ako.
bahala xa mahirap yatang humanap ng katulad ko. rare ako eh..”rare” haha
ANG sarap sa pakiramdam na makita mong nakangiti ang babaeng type mo pero ganun naman k-OUCH kung ibang lalake naman ang nagpapangti sa kanya..
anyway… hnd yan ang topic ko.
malapit na kz matapos ang training ko. mga isa o dalawang linggo na lang.
hnd q alam kung natututwa ako kz.
Tapos na ang araw -araw na laging pagod at paghihirap. ang madalas na madalang sa pagkain tuwng duty time. ang palaging pagsunod sa utos ng nakatataas. ang araw araw na pagpupuyat. ang oras oras kumuha ng BP. Ang mahabang biyahe. ang umuwi ng gabi. ang umuwi ng umaga. ang pagakyat sa gate pagnasaraduhan na. ang pagpasok khit malakas ang ulan. ang maransasn ang walang holiday. ang makipagtulukan sa MRT. ang mamalantsa. ang maglaba araw araw. haaayyyyy.. salamat..
pero hnd ko din alam kung nalulungkot ako kz
balik na ako sa pagiging magiting na tambay. balik na ako sa pagging sales manager ng sarili naming tindahan. balik na ako sa paggiging tulog kain.. San kaya ako pupulutin? dun sa kalye o kaya sa kalsada.
pero ang pinakamahirap na magaganap eh yung pagka watak-watak ng samahan na naipuhunan sa maikling panahon ng pagsasama. yung tipong ikaw at ikaw at ikaw at ikaw ay balang araw ay mghhwalay hiwalay dn sa takdang panahon.
naisip ko tuloy yung basketball game namin ng aking mga kuya at kapatd kninang umaga.
nagsimula sa zero to zero ang iskor. minsan iiskor ka.
minsan naman yung kalaban. minsan masusupalpal ka, mnsan naman kaw ang mangbubutata.
ipapasa mo .
sasaluhin naman ng kakampi mo.
minsan maagawan ka
minsan madadapa ka
hnd pwedeng hnd ka masaktan
hnd pwedeng hnd ka mabunggo
mnsan mapapahiya ka
minsan naman kaw ang manghhiya
yan ang basketball
dapat gawin mo ang best mo khit nakakapagod
khit nakakapanghina..
dahil pagnatapos na ang oras, manalo o kaya matalo
ang mahalaga wala kang pagssihan..
kasi NAG- ENJOY KA!!
eto namn ang essence ng samahan db?
ang ienjoy ang bawat sandaling magkakasama kau.

















July 13th, 2009 at 7:13 am
iisa lang ang solusyon diyan sa problema mo. bumisita ka lagi ng ospital para hindi masira yung samahan ng pagkakaibigan na inyong nadevelop sa sandaling nandoon ka. tulad ko, hanggang ngayon, i try to keep in touch with my friends from before para naman tumagal pa ang aming pagkakaibigan.
p.s. bakit mabagal ang pagdownload ko dito sa blog mo? huhuhu…
July 14th, 2009 at 12:25 am
ewan ko po eh. huhuhuh.